ტერმინის „ფსიქოდიაგნოსტიკა“ ავტორია ცნობილი ფსიქიატრი გ. რორშაჰი, რომელმაც 1921 წელს ამ ტერმინით აღნიშნა გამოკვლევის პროცესი მის მიერ შექმნილი „პერცეფციაზე დაფუძნებული დიაგნოსტიკური ტესტით“. მოგვიანებით ამ ტერმინის შინაარსი გაფართოვდა და გულისხმობდა ყველაფერ იმას, რაც უკავშირდებოდა ინდივიდუალური განსხვავების გაზომვას, ანუ გამოიყენებოდა, როგორც ფსიქოლოგიური ტესტირების სინონიმი.
ფსიქოდიაგნოსტიკის მიზანია გაზომოს და შეაფასოს ინდივიდის ინტელექტუალური განვითარება, დეპრესიული განწყობა, თვითშეფასება და მასზე მოქმედი ფაქტორები, შფოთვის ხარისხი და სხვა ფსიქოლოგიურ ტესტების მეშვეობით გაზომვადი მდგომარეობები.
ფსიქოდიაგნოსტიკური ინსტრუმენტების კლასიფიკაციკაცია შემდეგნაირია:
1) ობიექტური ტესტები.
2) სტანდარტიზებული თვითანგარიში:
ა) ტესტი-კითხვარი;
ბ) ღია კითხვარი;
3) პროექციული ტექნიკა.
4) დიალოგური (ინტერაქციული) ტექნიკა (საუბარი, ინტერვიუ, დიაგნოსტიკური თამაში).
ფსიქოდიაგნოსტიკა გვაძლევს საშუალებას გავზომოთ ინდივიდის თავისებურებები და გამოვიტანოთ სანდო დიაგნოსტიკური დასკვნა, ადამიანის ჩივილების გამოვლენisa და ფუნქციონირებაში ხელისშემშლელი ფაქტორების გამოკვეთის გზით, რაც ხელს შეუწყობს ინდივიდის ცხოვრების ხარისხის გაუმჯობესებას.